Já, ég ætla að tala meira um heilsufarið mitt sem er það eina sem gerist í lífi mínu þessa dagana.

Ég var að koma heim af spítalanum þar sem ég var búin að vera síðan á miðvikudaginn og þar ákvað læknirinn minn að setja mig á stera svo að ég hósti minna og það er einnig farinn að læðast að mér óljós grunur um að sterarnir virki á hitann líka en það á eftir að koma betur í ljós.  Alla vega þá er ég búin að vera drulluveik undanfarnar vikur og í þessari viku tók steininn úr þegar mér leið "eðlilega" með 39,7 stiga hita og hélt að það væri nokkurn veginn allt í lagi með mig.  Og alltaf var sagt við mig að ég liti nú alls ekkert út fyrir það að vera veik.      Nei, það væri munur ef það væri hægt að sjá þetta bara utaná fólki því að þá gætum við sparað stórfé í hitamælum og sneiðmyndatækjum og óteljandi öðrum hlutum sem við notum til að athuga hvort fólk er veikt. 

Ég er á sterum og virka því (er) agressíf og pirruð.  Eða þá að sterarnir gefa mér orku til að vera loksins pirruð því að ég er búin að vera tammtítammtítúrilú undanfarna mánuði og hvers manns hugljúfi.  Það er gaman en ekki alltaf.  Það er bara ekki ég að vera svoleiðis alltaf. 

Og þá er komið að nokkrum útskýringum.  Öllum mínum vinum sem reynt hafa að halda sambandi við mig og fengið viðtökur sem minna einna helst á félagsfælni á háu stigi langar mig til að segja nokkra hluti.

Mér þykir ótrúlega vænt um hverja einustu viðleitni í þá átt að hitta mig þó svo að ég sé sjaldan upplögð.  Mér þykir líka svo vænt um það þegar þið skiljið það að ég er ekki alltaf og æ sjaldnar upplögð.  Eins og ég hef fengið að vita á sjúkrahúsinu þá sést ekki utan á mér þegar ég er mjög lasin og því kann þetta stundum að virka svolítið kuldalegt á fólk.

En þó svo að ég fari á fætur á daginn og segi "bara ágætt" eða "svona lala" þegar fólk spyr um líðan mína þá segir það bara brot af þeirri sögu sem ég get ekki verið að segja í hvert einasta sinn.  Veikindin hafa látið mig lækka "líður ágætlega-staðalinn" hjá mér um nokkra kílómetra en ég varð að gera það því að annars þyrfti ég alltaf að líta svo á að mér liði illa og það yrði mitt norm.  Og hver vill að það sé eðlilegur dagur hjá sér að líða illa? 

Að líða illa þýðir núna að ég þarf að liggja í rúminu og taka verkjatöflur og helst svefntöflur líka til að komast í gegnum vanlíðanina sem fyrst.  Þá daga er ég algerlega úr leik.   

Venjulegir dagar eru óútreiknanlegir þó svo að ég sé í lyfjagjöf einu sinni í viku og geti gert ráð fyrir vanlíðaninni svona u.þ.b. í einn til tvo daga tveimur til þremur dögum eftir hana.  En það er svo misjafnt.

En það er fleira sem kemur inn í.  Alla daga er ég máttlaus og hvert einasta verk þarf ég að vega og meta fyrirfram (er það nauðsynlegt, er eitthvað annað sem ég þarf frekar að gera, get ég hvílt mig á eftir, líður mér illa á eftir).  Ég get ekki lengur labbað upp meira en einn til tvo stiga án þess að þurfa að hvíla mig í korter á eftir.  Ég get ekki lengur gengið um verslanir án þess að setjast niður reglulega.  Ég get eiginlega ekki farið á kaffihús lengur af því að oft eru stólarnir þannig að ég þarf að hvíla mig eftir að hafa setið í þeim, eða þá að það er reykt þar inni og ég má ALLS EKKI vera í reyk.  Þetta snýst allt um það að ég fái nóg súrefni til að gera það sem þarf og nota þá orku sem ég fæ úr þessu súrefni sem allra skynsamlegast.

Og þá komum við að því sem ég er að nota þessa orku í.  Ég.  Ég og fjölskyldan og þá fyrst og fremst dóttir mín.  Hún er í leikskólanum frá 8-4 og þegar hún kemur heim þá ligg ég oft fyrir af því að 4-8 eru erfiðasti hluti dagsins fyrir mig af einhverjum ókunnum líffræðilegum ástæðum.  Ég reyni eins og ég get að taka þátt í hennar lífi en alltof oft þarf ég að beina henni til pabba síns með vandamál sín eða hafa hana í pössun því að mér líður of illa til að hafa hana heima.  Þetta sker okkur báðar í hjartað og ég finn það oft á henni þegar hún er sár af því að ég er ekki til staðar fyrir hana.  Til að reyna að ráða bót á þessu þá nota ég tímann þegar hún er á leikskólanum til þess að hvíla mig eins mikið og ég mögulega get til þess að geta eytt tíma með henni þegar hún kemur heim.  Þess vegna þarf ég að sleppa svo mörgu öðru. 

Æ af hverju er ég að skrifa þetta? 

Það er bara svo margt í þessari skrítnu litlu veikindasýrðueinkatilveru minni sem ég get ekki alltaf verið að útskýra fyrir fólki og þess vegna virkar svo oft eins og ég sé að hafna útréttum höndum og mér er farið að líða svolítið illa yfir því. 

Kveðjur í bili.

Ljótt er það þegar að djammlúðar sem kunna ekki að höndla neitun fá myndavél og blaðamannsdjobb í hönd og nota það til þess að rakka niður fólk í friði.

Þannig er nú það að Vala systir var stöðvuð af tveimur mönnum sem vildu taka viðtal við hana af því tilefni einu að hún var stödd niðri í miðbæ seint um nótt.  Hún var ekki hrifin en lét til leiðast með semingi.  Hætti þó við  daginn eftir og hringdi í fréttablaðið og bað um að þetta yrði ekki birt.  "Já ekkert mál" var svarið og henni létti mjög.

En viti menn, á laugardaginn birtist mynd af stelpunni og uppspunnið viðtal þar dregin er upp mynd af drykkjusjúkri breddu sem nýtir hvert tækifæri til að skilja "kallinn" eftir með "barnið" langt framundir morgun.  Hún á að hafa svarað spurningunum  á "ögrandi" hátt og notað frasa eins og "hvað er aððér marr". 

Þetta er ljótt og sérstaklega ljótt þegar maður hugsar til umhyggjunnar og eljunnar sem Matthildur hefur fengið að njóta þessa erfiðu tíma síðan hún fæddist.  Vala er fyrsta flokks móðir, talar ekki svona niðrandi um manninn í lífi sínu og "eigrar" ekki um miðbæinn. 

Eitt af því fáránlegasta í þessu öllu er að þessar mannleysur voru m.a. að fjalla um hættur miðbæjarins og hvort fólk væri öruggt þar um helgar.  Nei, greinilega ekki þegar svona lið fær að leika lausum hala með myndavél og súrt ímyndunarafl. 

En nóg um þessa lúða, hendum bara fréttablaðinu og gefum skít í þá.  (Hægt er að nota dagblöð sem skeinipappír ef illa árar.)

 

Eina ferðina enn.  Ætla ekki að sitja lengi, bara að bíða eftir að viðbótarpillan virki.  Jú, það eru til pillur við öllu.  Það er svolítið skondið að það eru til ótrúlega mörg lyf við hinum ýmsu vandamálum sem maður hreinlega hafði ekki hugmynd um að væru til.  Maður stóð bara í þeirri trú að niðurgangur, risvandamál og ýmislegt fleira væri bara harður saur (tough shit) sem maður þyrfti að harka af sér.  En ó nei, það eru til pillur við öllu.  Og ég er konan með pilluveskið!!!  Á reyndar ekkert við risvandamálum.  Dettur einhverjum snilldarlyf við pirrandi kvillum? 

Talandi um pirrandi kvilla, ég er ennþá með krabbamein.  Ég hef lagt mikið uppúr því að dóttir mín fái sem minnst veður af alvarleika þess sem hrjáir mig og henni var sagt að hárið á mömmu væri lasið og þess vegna þyrfti að klippa það af.   Eitthvað er hún þó farin að skilja því að í fyrradag þegar við vorum að fara á fætur þá kemur hún með hárkolluna mína inn í svefnherbergi og rétti mér hana.  Ég þakkaði henni brosandi fyrir hugulsemina og setti hárið á mig.  Hún horfði hugsandi á mig með hárið og spurði "mamma geturu núna haldið á mér?"  (Ég get núorðið eiginlega ekkert haldið á henni vegna þess að ég er orðin svo orkulaus og hún svo þung.) Sumir kunna að tengja fyrir þriggja ára aldurinn, það er nokkuð ljóst. 

Fyrst ég er byrjuð þá verð ég að hleypa öðru gullkorni með.  Í dag spurði skonsan pabba sinn hvort hann kynni að búa til barnate.  Þegar hann svaraði því játandi (því að ég kenndi honum það um daginn) þá spurði sú stutta: "Pabbi ert þú að læra að vera kona?"

Ég og eiginmaður minn (sem á langt í land með að læra að vera kona) gerðum okkur dagamun síðustu helgi og brugðum okkur út að borða og í leikhús.  Út að borða-ið var nú reyndar í mýflugumynd því að við höfðum frekar takmarkaðan tíma þar til sýningin byrjaði (svona eins og okkar er von og vísa) þannig að nautasteikin á Hereford var hesthúsuð á methraða og svo brunað upp í Borgarleikhús þar sem við sáum Glæp gegn diskóinu.  Þetta verk er eiginlega þrír mónólógar fléttaðir saman og áhorfendur eru kynntir fyrir persónum sem er á köflum jafnerfitt að horfa á og persónu Ricky Gervais í the Office.  Þeir bora sig inn í mann og maður veit ekki alveg hvort maður á að hlæja, kúgast, verða vandræðalegur af meðaumkun eða hreinlega að langa til að öskra á hann.  Semsagt frekar mikil snilld.  Við fórum hæstánægð út en það var samt annað sem angraði mig örlítið.

Leikhúsgestir voru flestir búnir að fá sér glas eða tvö á barnum og var því töluvert ófeimnara við að horfa á skupluna mína; stöðutákn hárlausu kvennanna sem eru hárlausar gegn vilja sínum.  Ég sá hálfpartinn eftir að hafa ekki bara verið berrössuð á höfðinu til að taka af allan vafa en það er samt ekki áhorfið sjálft sem pirrar heldur svipurinn sem fylgir og í honum má lesa allar pælingarnar og hryllinginn þegar fólk kemst að niðurstöðu. 

Og þó, kannski var fólkið bara að horfa á peysuna mína sem er eins og diskókúla á góðum degi.  Segjum það bara.

Góðar stundir.

 

Mörgum femínistabölmóðspirringsútlátum hef ég frá mér komið í gegnum dagana og hafa Disney teiknimyndirnar ekki farið varhluta af því.  Ég fór að velta þessu fyrir mér eftir að ég las grein um að þeim væri um að kenna að nútímakonan kynni ekki að bjarga sér tilfinningalega heldur siti bara á sínum velspunna andappelsínuhúðaða rassi og biði eftir þeim eina rétta sem bara kæmi á nógu frambærilegu hófdýri og sæi til þess að hún lifði hamingjusöm til æviloka. 

Mikið var ég sammála.  Þarna var hægt að hata kapítalíska Disneyvæðingu minna hjartfólgnu Grimmsævintýra og stelpuna sem fékk prinsinn bara af því að hún var svo sæt OG kenna þeim um mínar eigin hrakfarir í ástamálum.  (Ásamt óendanlega mörgu öðru sem ég hef eytt alltof miklum tíma í að skilgreina í gegnum tíðina.) 

Svo horfði ég á sex and the city í mörg ár og hlustaði á þær segja Go Girl í hvert skifti sem biturðin skreið upp í hausnum á mér.  (Stundum hvarflar að mér að þær hafi verið að tala við biturðina, ekki mig.)

Svo var það einn daginn í desember að ég ákvað að horfa framhjá prinsessudýrkun Disneymyndanna og leyfði dóttur minni að fá Öskubusku lánaða í nokkra daga (vikur, mánuði ár...er að fara að kaupa hennar eigið eintak eins fljótt og hægt er).

Skandinavísk rétthugsun múmínálfanna fékk að fara aftur upp í hillu og ljúfir tónar fimmta áratugarins fylltu stofuna þar sem Öskubuska var lofuð fyrir fegurð og gæsku.  Æ þetta er svo sætt og rómó hugsaði ég og ákvað að njóta sykurleðjunnar í botn og sennilega vegna sterku lyfjanna þá slokknaði óvart á fordómunum í smástund.  Og þetta var alveg jafn bleikt, dísætt og flögrandi og mig hafði minnt.  Alveg dásamlegt eins og söguhetjan sagði sjálf. 

Síðan hafa liðið vikur og mynddiskurinn hefur fengið að rúlla aftur og aftur og aftur í spilaranum og ég hef leyft dóttur minni að njóta þess að langa til að vera fín prinsessa með kórónu.  Nú er víst búið að lofa því fyrir afmæli og líklega Ösku(busku)dag líka. 

En í dag var eitthvað öðruvísi.  Eða kannski var ég bara að fylgjast með þessu í fyrsta skifti í einhverri alvöru.  Þar sem Öskubuska sat niðurbrotin í rifnum kjól í lundinum þar sem hún hafði átt svo góðar stundir með föður sínum og þar grét hún sáran yfir að fá ekki þetta eina tækifæri til þess að fara á ballið.  Gamla andstyggilega kaldhæðnin hoppaði upp í smástund og sagði: Já heimurinn er hræðilegur af því að þú færð ekki að fara á ball.  Vældu og þá reddast þetta örugglega.  En ég leit á þessa gömlu norn og sagði mér sjálfri að óvörum: Hvað er eiginlega að þér?  Kona í hennar stöðu á þessum tíma, hvaða möguleika á hún?  Líklegast að vera útpískuð þjónustustúlka alla ævi, aldrei giftast og allra síst af ást.  Femínistar verða miður sín af minna skal ég segja ykkur. 

Og þá fór ég að hugsa.  Hún er í ömurlegu starfi sem ræður engu um hvort hún sinnir eða ekki, hún fékk engan ráðningarsamning.  Hún er beitt andlegu ofbeldi, einelti og öllu sem nöfnum tjáir að nefna.  En í stað þess að blogga um óréttlæti tilverunnar þá gerir hún það allra besta úr sinni fábrotnu stöðu sem hún getur.  Hún vingast við smádýrin sem í staðinn létta henni lífið þar sem þau mögulega geta.  Systurnar og stjúpuna leiðir hún hjá sér eins og hægt er og er drottning þolinmæðinnar gagnvart þeim.  Því að svona er þetta og hún gerir sér grein fyrir að hún græðir ekkert á því að mótmæla eða leggjast í þunglyndi. 

Og þegar systurnar og stjúpan hafa eyðilagt langþráð tækifæri hennar til að njóta lífsins eina kvöldstund þá er ekki nema eðlilegt að hún gráti glatað tækifæri.  En það sem ég tók mest eftir var það sem hún sagði eftir að góða álfkonan hafði bibbidíbabbidíbúað á hana nýjan kjól.  Öskubuska ræður sér ekki fyrir gleði og álfkonan minnir hana alvarlega á að þetta sé bara til miðnættis.  Í stað þess að láta það hafa áhrif á gleðina segir hún:  Já en það er svo miklu meira en ég átti von á.  Og hún fer og nýtur kvöldsins til hins ýtrasta, alveg til  miðnættis.  Og þegar álögin eru farin og Öskubuska situr í vegarkantinum með músunum, hestinum og hundinum og horfir á mölbrotið graskerið, þá brosir hún og segir: Þetta var alveg dásamlegt. 

Afgangurinn af sögunni er aukaatriði fyrir mér, þarna fór Öskubuska hjá mér aftur á sinn verðskuldaða prinsessustall sem hún datt af forðum daga þegar femínísk gelgja tók stjórnina í hausnum á mér.

Lifið heil.

 

Lyfjagjöf í dag.  Nenni ekki að stafsetja eða tengja saman setningar.  Fékk ofnæmislyf með dótinu og svaf eins og ég veit ekki hvað.  Þegar ég reyndi að opna augun þá var eins og þau væru fest saman með fjöður sem rykkti þeim aftur saman eftir mikla áreynslu bara við það að sjá að klukkan væri ekki orðin fjögur og ég þyrfti að drífa mig heim.  Hjúkkurnar voru orðnar pínulítið langeygar eftir rúminu að mér sýndist og var það því gott þegar Gústi náði í mig.  Er líka á sterum og er því hálfsofandi og andvaka núna, hvernig sem það er hægt.

Er búin að missa 9 kíló síðan í sumar, komst að því í gær.  Líklega er ástæðan sú að ég er of löt til að borða.  Er þó ekki að kvarta samt.  Heildartalan samt ennþá frekar óhugnanleg og verður ekki birt.

Fór í tíma í gær og lærði heilan helling um gamla testamentið.  Undarlegur þessi Guð þar.  Vonandi hefur hann breyst síðan þá.  Og aumingja Eva, eitt epli sem var þar að auki dinglað fyrir framan hana og maður þarf að fæða börn með kvöl og pínu!  Kannski sá Hann eftir þessu og hvíslaði hugmyndinni um mænudeyfingu í eyrað á einhverjum (kven)lækninum.  Og refsing snáksins sú að hann þarf að skríða á maganum eins og hann gerir.  Hvað ætli hann hafi gert áður?  Hoppað eins og sjálfstætt pogostick?  Eins og ormurinn hans Richards Scarry.  Hvað hét hann aftur?  Að sjá það fyrir sér eyðileggur algjörlega ímyndina um hinn ógnvænlega og lævísa höggorm sem læddist upp að Evu og tældi hana til að borða ávöxtinn.  Hver tekur eiginlega mark á talandi pógóstikki með lafandi tungu?

Er að fá hár á fæturna aftur.  Hvers á ég að gjalda?  Sköllótt með fjóra kóngulóarfætur fyrir augnhár og loðna leggi?  Og jú, hárin Í KRINGUM augabrúnirnar eru farin að vaxa líka en ekki á þeim sjálfum.  Þetta er svolítið fáránlegt ef ég á að segja eins og er.  Plokkandi sköllóttar augabrúnir.  Sjúff, var næstum því búin að segja brýr.  En kannski myndast brýr milli hársvæðanna, yfir sjálfar augabrúnirnar.  (Vil taka það fram fyrir þá sem ekki vita það að ég á það til að ýkja.  Ekki horfa á mig furðu lostin þegar þið sjáið að ég er ennþá með örfá hár á augabrúnunum sjálfum.)

Er líka með tattúveraðar augabrúnir sem bæta þetta töluvert upp.  En ái hvað það var vont.  Fékk deyfikrem og þær upplýsingar að fæstar konur kipptu sér upp við þetta.  Svo voru rendurnar ristar í ennið á mér með þvílíkum kvölum að plokkun sinnum fimm kemst ekki nálægt þessu.  Það er ok að vera töffari ef maður er að fá sér töffaratattú en yfir þessu má tárast, öskra og blóta eins og ég veit ekki hvað.  Augabrúnir eru ekki steitment um að vera kúl.  Bara nauðsynlegar.

Var að lesa þetta og tók eftir ákveðnum símskeytastíl í byrjun málsgreina.  Ekki fallegt.  En það bara á ekki við að mjaka sér með herkjum inn í hverja einustu sögu eins og um epískt ljóð sé að ræða.  Þá myndi ég aldrei nenna að skrifa nokkuð hérna.  Má hljóma eins og durgur ef ég vil.  Ég lykta hvort eð er eins og einn slíkur.

 

 

 

Eitthvað fór þetta síðasta komment seint inn, skrifaði þetta fyrir löngu.